ლაჟვარი

ლაჟვარი

ბავშვობაში,
მხოლოდ ლაჟვარის ქარაფიდან
ჩანდა ცის დაცემა.
საკუთარ სახელს გავყვიროდი მწვერვალიდან -
საფირონის სიკვდილამდე.
არა იმიტომ, რომ ვინმეს ვეძახდი...

ერთ დღესაც,
ექომ დიდი ხნით დააგვიანა,
მობეზრდა ჟაკოს როლში ყოფნა,
საკუთარი ენა ისწავლა,
კარმის ენა და მივხვდი,
რომ მეტჯერ არ უნდა მეყვირა
-
რადგან შემეშინდა
დროის გასვლის,
გაზრდის,
სიბერისა და
უფსკრულის ისე დაპატარავების,
რომ პასუხს არავინ გამცემდა,
რადგანაც აღარ ვიარსებებდი...

გიორგი გულუა