მკვდარი ოფელია

შავი ლაქები აქვს თვალის უპეებში,
უხეშ თმის ქსოვილში ცეცხლი მოჰფენია,
გიჟი გაგიჟდება - გიჟმაჟ კულისებში,
თეთრი კაბის ფონზე - თეთრად ოფელია.


თვალებს დახუჭავს და სცენა დაბნელდება,
პარტერს გაუყვება მისი გულისწყრომა,
მაინც არ შეგშვენის ოხვრა გარინდება,
უფრო მოგიხდება - შენ და შემოდგომა.


პოეტს შედარება უნდა მოაგონდეს,
ვინმეს უნდა ჰყავდეს მისი ბელზებელი,
ვინმე ნეტარებით უნდა ნავარდობდეს,
ქარებს უნდა სდევდეს - ღამე ბნელზე ბნელი.


ცრემლი უნდობარი უკვე აღარ გახრჩობს,
ცრემლი უკვე გახდა შენი ბინადარი,
უწინ მარტოობა - აწი ვერ დაგარჩობს,
შენი მეგობარი - გახდა გასაყარი.


დაგრჩა მოგონებად - არ ღირს გამოდგომა!
და თუ გაუდგები - გაქრა ოაზისი,
გულის უდაბნოში გიწევს წამოდგომა,
და თუ წამოდგები - ჰანგის დასაწყისი.


თმები ცეცლხის ალში მჭიდროდ გახლართულა,
კაბას რუხი ცეკვა წელზე მოჰხვევია,
შენი საყურეა ჩემი ტარანტულა,
პოეტს თვალწინ მიდგას მკვდარი ოფელია...