*** („წაჯღაბნილ კედელს ურცხვად ეტყობა“)

***

წაჯღაბნილ კედელს ურცხვად ეტყობა
ბედი ქართველის, ბედი მგოსანის.
ეჰ, ქართველობის ჩვენ რა გვეტყობა...
ბედნიერება ისევ შორს არის.
გაბერწებულა ალვის ხის ტოტი,
ფოთლებს, ვით ნამუსს, ქარბუქი აჰყრის.
პასუხი მოგვცეს, გვაღირსოს ღმერთმა:
ქართველად ყოფნა ამქვეყნად რა ღირს?
სანამ მოვტეხავთ სიცოცხლის ლერწამს
და გამოგიხსნით, წმიდა ასულო...
აწმყოში ვწვალობ, მომავლის ვერ მწამს,
მეც მიმითვალე შენად, წარსულო!