ის კაცი შორს მთაზე

ის კაცი, შორს მთაზე, თვალწარმტაცად შორს, უკიდეგანოდ შორს რომ დგას შენგან, წვერმოსილ სახეზე ცრემლად ნაქცევი ღიმილი რომ უთამაშებს, ახლა ბედნიერია.
სიმშვიდით მთვრალი, დაღვინებული თვალებით გიცქერს; უთუოდ გიყურებს შენ და ფიქრობს; არ ვიცი, რაზე ჩაფიქრებულა. მან კი იცის , უთუოდ იცის და ჩვენ, მგმობლნი, მწარე ცრემლით ვტირით იმ მთის გადაღმა...
თითქოს, მზე ნარნარებს ცაზე, ნარჩევ ვარსკვლავებს მოფარებული, გალაქტიკებით გარშემორტყმული!
რამ დაგვისველა თვალები ცრემლით? რომ ვერ გვიგვრძვნია ტკივილი, სევდა - რატომ ვიცინით, თუ ასე ვტირით? რატომ ვაბრალებ ამ სევდას ღიმილს, თუ სევდის განცდაც დამკარგვია...
სხვა სევდა დამაქვს. გამოუცდელი თვალებით ვხედავ - ამ ცას და ვარკვალევებს ახლა სხვა ცრემლი ამღვრევს
და ამ ცაზე მზეც უფრო ვარდისფერიფერია.