დევებით სავსე ქუდი

ახლა მცივა,
ჩემს თავზე თოვლი იმდენად გაიყინა, რომ ვფიქრობ,
ამ ზამთარს ვერ გადავიტან..
უსინათლოა გარშემო ყველა,
სიტყვებს ვერასდროს ვალაგებდი;
ვერ გავუხსენი იმ დღესაც აზრებს ჩემი სარკმელი.
ახლა სიცივე იმდენად ვიგრძენი,
რომ შიშის გრძნობა სადღაც გაქრება.
მე არ ვიფარებ შავ ქუდს -
მამძიმებს, მასშია ყველა ჩემი პრობლემა,
მასშია ქარი, მასშია სევდა;
მეშინია, შიში არ გამიქრეს!
შიშია ნიჭი, რომელიც მარჩენს.
რა დევმა უნდა შემაშინოს?!
ხელში მყავს ყველა!
ჩემი შიში გქონდეთ და სიყვარული!
მაგრამ ერთია, რაც კვლავ მაშინებს -
მიზანიცაა და დასასრულიც,
მოტივი იმისა, რომ გავიყინო,
რომ არ დამჭირდეს არცერთი ქუდი!
მე ძლიერი ვარ
და მოთმინებაც ჩემი იმდენად ღრმაა,
იმდენად მკაცრი,
ზამთარს ვაშინებთ!