ბურახი

მიკრო-ავტობუსების გრძელი სადგური.
აქ ჩავლისას მახსენდება
ხუმარა რამაზი ბიძია,
დიდი დარბაზი,
ბავშვობა და ტკბილი ბურახი.
ბურახის წრუპვასავით
იოლი ცხოვრება,
იოლი ლექსები,
იოლი სირთულეები,
და კითხვა -
ბურახი მათრობელაა?
მერე კი ჩრდილი,
რომელიც ჩემი არ იყო (არც ახლა არის),
ტკივილიდან ტკივილამდე გადებული ქარის ხიდები,
საბოლოოო ჯამში -
ბევრი არაფერი,
ერთი ეგაა, რომ
გაძნელდა ლექსები,
გართულდა სიიოლეები,
შეიცვალა კითხვები -
და ახლაც, როცა
ბურახს ვსვამ ხოლმე,
ყველა ჯერზე თვალწინ მიდგება
გრძელი, მეწამული სადგური
და ხუმარა რამაზი ბიძია,
მაგრამ კითხვა,
უკვე სხვა არის -
მაშინ უკეთესი ხარისხის
ბურახი იყიდებოდა,
თუ ის ინგრედიენტები (ბავშვობა და რამაზი ბიძია)
აღარ იშოვება?