საკუთარ თავთან

არასდროს მქონდა , ბუნება მშვიდი
მდუმარებაშიც , ვყიოდი თითქოს
აქ დღეც არ იყო , არცერთი თბილი
და არც ზამთარი იკლებდა თითქოს

არასდროს მქონდა , სიზმარი ტკბილი
ჩაძინებულსაც , მღვიძავდა თითქოს
აქ ხსნაც არ იყო სამარის იქით
და არც ლოცვაში , მისმენდნენ თითქოს

არასროს მქონდა , ხედვები გიჟის
გადარეულიც , ვხვდებოდი თითქოს
რომ ეს არ იყო , სამყარო მშვიდის
და ამიტომაც , გავგიჟდი თითქოს

მაგრამ , არასდროს მქონია შიში
ეს იარებიც , მავსებენ თითქოს
როგორც ბეღურა გაზაფხულს , ვიცდი !
მაგრამ , ყოველდღე თავიდან მითოვს

შეგრძნება მქომნდა , შეგრძნება იმის
რომ ყველაფერი ფარსია თითქოს
მაგრამ ყოველთვის ვიცოდი ისიც
რომ დანებებას ,სიკვდილი მიჯობს