ამირანი

იწყეს მინდებმა დაბინდებად გადაკიდება
და შენ კიდესთან მოაჯირზე მაჯა გიდევს და
დამრეც ქმნილებად მოაქციე რისხვის დინება,
კაბადონებმა ღამის ცანი კაბად ინება,
მთვარე კი დნება ამბავს თვალად მოეფინება
ჭექა-ქუხილი საორჭოფო სეტყვად იქმნება
ფიქრი სიტყვებმა განაგდეს თუ სიტყვა ფიქრებმა,
მუდმივ იქნება ძველი გრძნობა როცა თითებმა

შენმა მიმაბა კლდეზე, მიამბა შენზე ოცნება.
მკიდე ხელი მე უკიდეგანო ოხვრა მორჩება.